Op de rem

Soms gaat een klus als een nachtkaars uit. Je schudt de hand van een getalenteerd presentator. Je weet dat hij of zij inhoudelijk sterk is, een persoonlijkheid, sporen heeft verdiend op journalistiek vlak en ook nog eens over zo’n hoge algemene ontwikkeling beschikt dat je die persoon -na een aantal gloriejaren- nog tot in lengte van dagen op de buis voorbij ziet komen in lollige panelspelletjes en quizzen. Zo’n presentator, het is een feest om mee te werken. Klein minpuntje komt al snel aan het licht als je je met USB-stick meldt bij de eindredacteur: “Ze is niet zo goed met autocue-lezen, eigenlijk wilden we het liever niet maar ja, ze is wat nerveus..”.

Een twijfelachtige start dus. Maar je bent blij met een serie van 3 lange dagen in komkommertijd, dus je doet alles wat in je macht ligt om het iedereen zo makkelijk mogelijk te maken.
Dat je wekelijks met onervaren autocue-lezers werkt, en met een paar simpele kunstgreepjes zo iemand helemaal los kunt weken van de halfdoorlatende glazen plaat, kun je wel noemen maar daar staat hun hoofd niet naar. Je vraagt je af of ze wel snappen hoe het werkt. Waarom je daar zit.

Week 2. Nee dus. Er is een andere eindredacteur ingevlogen, en die schudt je hand onder de woorden “We hebben besloten om niet alle introteksten meer op de autocue te doen. Gewoon, voor de variatie.”
Ik frons mijn voorhoofd. Dat is gek. Het toch al lichtelijk zenuwachtige talent mag dus niet teveel leunen op mijn dienst. Het ene moment wel, het andere moment niet. Tijdens een live programma lijkt me dat nodeloos ingewikkeld. Mijn theorie om haar met wat kunstgrepen soepeltjes door de PR’ren te laten glijden wordt weggewimpeld. “Ik denk niet dat je dat in 20 minuten voor elkaar krijgt” en weg is hij weer. Try me, denk ik dan, maar ja, als je het niet eens wilt weten, zeg ik “veel succes…”

Het is twee minuten voor live. Over de intercom hoor ik de presentator op nerveuze toon met de opnameleider praten. “Maar hier dan, als ik hier sta dan is de autocue-camera er toch wel? Niet? Oh… Oh ja. Hm, dan moet ik dat kaartje dus bovenop leggen. Ehh… Nou ligt alles door elkaar..”

Ik maak me zorgen. Zelf moet ik nu ook de uitzending minutieus volgen, omdat de paar teksten die ik wel nog klaar heb staan, zomaar at random voor moeten worden gezet. En dan liefst pas op het laatste moment want er zijn zoveel handhelds op de vloer, dat ze vanuit alle hoeken de lichtbak kunnen aanschieten, en dat is natuurlijk niet mooi…

We dreutelen door de live show. Opgelucht zet ik mijn laptop uit. Een kater volgt. Je wilt geven wat je kunt. Ondersteunen. Believe me, je bent geen letterboer. Je lift iemand op en die kan gaan vliegen. Op vleugels van de roem ofzo. Maar nu bekroop mij het gevoel wat me steeds vaker bij de omroepen overvalt: Zo gaat het wel. Weet je wat, volgende week doen we het zonder. Moet kunnen.

2 reacties op “Op de rem

  1. En o zo herkenbaar dit. En dat die presentator de hele week niet slaapt is niet belangrijk hoor. Dat kan de make-up nog wel even weg werken. Oh wacht, daar hadden we ook al op bezuinigd….

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *