Volare!

Heerlijk, zo’n klus. Je vertrekt met minimale informatie naar een niet nader te noemen duur hotel aan de kust – je weet wel, zo’n hotel waar voetbalselecties eindeloos in de bar hangen of ranzige tv-kanalen afzappen in voorbereiding van weer een fijn EK-debakel.
Welgemoed en ruim op tijd ga je van huis, want het regent een beetje en dan staat iedereen veel te snel vrolijk op de rem.
Vandaag was het ook weer prijs. Met ook nog een stevige omleiding als bonus reed ik een kwartier te laat de oprit van de expeditie-ingang op. Terzijde: dit soort hotels heeft slagbomen en opritten op diverse nivo’s. Meestal moet jij dan uitladen waar de containers met afval staan, waar de kamermeisjes sigaretjes staan te roken onder een groot bord met bedrijfsregels, want aan het einde van díe oprit vind je meestal ook de goederenlift die je naar de zaal brengt waar doorgaans 7-gangendiners plaatshebben voor werknemers van middelgrote bedrijven die eens per jaar moeten aanhoren hoe geweldig ze het wel niet doen en dat -ondanks de ontslagen die natuurlijk ook moeten vallen- ze vooral zo door moeten gaan.
Zo’n feestje dus.
Ditmaal voor een groot bedrijf dat iets met auto’s en lease doet. Ze bestaan ook nog eens langer dan ik oud ben (nooit geweten dat autolease al zo oud als de weg naar Rome is) dus dat was reden om een knappe Italiaanse zanger in te laten vliegen, compleet met bandje en zongebrilde tourmanager afgetopt met een klein baasje die er schichtig tussendoor rent en zich overal mee bemoeit.

Techniek op locatie was tiptop geregeld, want het was mijn lucky day dus ik stond met een topspeler op de evenementenmarkt, en ik hoefde eigenlijk alleen maar mijn laptop neer te zetten en in te prikken. Het lange wachten kon beginnen.
Vrij snel meldde Federico zich. Zonnebril ging af. Hij begon te wijzen op mijn laptop en toen ik wilde laten zien wat onze ster op beeld zou kunnen verwachten, begon hij te roepen “Nonononono ghe eh juste wantse eh this”, wijzend op het documentje dat nog voor stond, klaar om ingeladen te worden in het autocueprogramma.
Andrea, het drukke baasje, mengde zich in de spraakverwarring en maakte het iets helderder door te zeggen dat het ‘dit moest zijn, maar dan gespiegeld en inversed want zo doen we het altijd’.

Ik kon er geen kaas van maken, en mij bekroop het gevoel dat de beste man misschien wel helemaal nooit autocue had gebruikt, of hoogstens wel eens een notebook onder zijn neus gedrukt had gekregen. En zo bleek. Het tekstdocumentje zou volstaan, en dan wilde Federico hoogstpersoonlijk met zijn dikke vingers de cursor door de tekst tikken. Of ik geen muis had. Ik moest op mijn tong en bovenlip tegelijk bijten om niet heel hard te lachen of lief te glimlachen “offe kurs I don’t mind koinge heum if you do notte need me in here”

Razendsnel een scriptje in elkaar geharkt en voorgezet, precies op tijd voor de soundcheck (wat doorgaans op zulke dagen de enige gelegenheid biedt om het materiaal even door te lopen, te snappen wat de strekking is, of ook maar het minste beetje vertrouwen van zo’n loslopende ster te wekken)
Federico heb ik de rest van de avond niet meer gezien. En onze ster heeft zich 12x tijdens zijn set van 8 liedjes naar me omgedraaid met dikke duimen omhoog. Bewegend beeld!

Zo leuk, een tevreden klant. Of hij de show stal weet ik niet. Dat zie je niet zo goed vanuit je donkere hoekje achter het zwarte fluweel.

Zicht op podium Huis ter Duin

Zicht op podium Huis ter Duin

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *